Kolejnym przykładem ciągłej pamięci o zmarłych był obrzęd Dziadów, należący do typowych słowiańskich zwyczajów, wywodzący się z czasów przedchrześcijańskich. Jego zasadniczym celem było nawiązanie kontaktu z duszami zmarłych i pozyskanie ich przychylności. Dziady obchodzono dwa razy w roku wiosną i na jesieni. Zwyczaj ten również miał charakter uproszenie duchów zmarłych i ich przekupstwa, aby dały spokój żywym oraz aby same zyskały wieczny spokój. W najbardziej pierwotnej formie obrzędu dusze należało ugościć np. miodem, kaszą, jajkami czy też chlebem, aby zapewnić sobie ich przychylność i jednocześnie pomóc im w osiągnięciu spokoju w zaświatach. Oprócz tej formy zyskiwania przychylności duchów praktykowano rozpalanie ognisk na rozstajach dróg lub na skrzyżowaniach, aby światło pomogło im znaleźć prawidłową drogę do domów, gdzie mogły spędzić tę magiczną noc pośród bliskich.

Współcześnie Święto Wszystkich Świętych obchodzone w pierwszy dzień listopada jest w Polsce dniem wolnym od pracy, co powoduje, że wielu


Współczesne Dzień Zaduszny przypadający na 2. listopada jest odpowiednikiem pogańskich obrzędów – dziadów, jak również tradycyjną nazwą katolickiego wspomnienia wszystkich wiernych, którzy odeszli z tego świata.


Kolejnym przykładem ciągłej pamięci o zmarłych był obrzęd Dziadów, należący do typowych słowiańskich zwyczajów, wywodzący się z czasów przedchrześcijańskich. Jego


Święto Wszystkich Świętych obchodzone 1 listopada, wprowadził Grzegorz IV w 834 roku, jednakże pierwsze obrzędy ku czci zmarłych pochodzą ze znacznie odleglejszych czasów. Celtowie

• Obrzęd Dziadów
• Wierzenia XVI-XVIIw
• Rytuały
• Wzywanie dusz
• Kult zmarłych
• Zwyczaje Słowian
• Dziady
• Karmienie dusz
• Kościół katolicki