Ogień posiadał jednakże wiele innych zastosowań, miał również uniemożliwić przybycie upiorów i demonów. Wierzono, że dusze ludzi, którzy zginęli nagłą śmiercią, samobójców, lub tych, którzy wiedli nieprawy żywot boją się światła i nie przychodzą do miejsc, w których płonie ogień. Wierzenie to tłumaczy również rozpalanie ognia na podejrzanych, opuszczonych mogiłach, kryjących jakieś tajemnice. Wprowadzona w dawnych obrzędach w XVI-XVII wieku apotropeiczna moc ognia znalazła swoje odzwierciedlenie w dzisiejszych zniczach palonych na grobach zmarłych.

Podobne zastosowanie zniczy, czy innych symboli pamięci o zmarłych często oznacza miejsca wypadków, np. przy drogach. Dawniej w przypadku gwałtownej śmierci, w miejscu gdzie ona nastąpiła każdy miał obowiązek złożenie na stos gałązki, które następnie raz w roku podpalano.

Współcześnie Święto Wszystkich Świętych obchodzone w pierwszy dzień listopada jest w Polsce dniem wolnym od pracy, co powoduje, że wielu ludzi przychodzi na cmentarze, aby zapalić znicze


Współczesne Dzień Zaduszny przypadający na 2. listopada jest odpowiednikiem pogańskich obrzędów – dziadów, jak również


Kolejnym przykładem ciągłej pamięci o zmarłych był obrzęd Dziadów, należący do typowych słowiańskich zwyczajów, wywodzący się z


Święto Wszystkich Świętych obchodzone 1 listopada, wprowadził Grzegorz IV w 834 roku, jednakże pierwsze obrzędy ku czci

• Obrzęd Dziadów
• Wierzenia XVI-XVIIw
• Rytuały
• Wzywanie dusz
• Kult zmarłych
• Zwyczaje Słowian
• Dziady
• Karmienie dusz
• Kościół katolicki