Ówczesną tradycją było wzywanie dusz również w opuszczonych miejscach kultu, jak kaplice, kościoły lub stare cmentarze. Każdy obrzęd miał swojego przewodnika, który kontrolował wszelkie poczynanie. Podczas Dziadów przewodniczył Guślarz, nazywany również Koźlarzem a w innych podaniach także Huslarem. Najczęściej było to starszy człowiek, cieszący się poważaniem, był odpowiedzialny za bezpieczeństwo czasie łączenia się świata żywych i umarłych. Wzywał on dusze przebywające w czyśćcu, aby wypełnić ich prośby by mogły dostąpić zbawienia, mogły przebywać z żywymi przez tę jedną noc i zakończyć swe męki. Zwyczaj ten powraca również w dziele Adama Mickiewicza w Dziadach.

Dziady to święto szczególne, czas magiczny, gdy świat żywych i martwych dzieli szczególnie cienka granica.

Współcześnie Święto Wszystkich Świętych obchodzone w pierwszy dzień listopada jest w Polsce dniem wolnym od pracy, co powoduje, że wielu ludzi przychodzi na cmentarze, aby zapalić znicze


Współczesne Dzień Zaduszny przypadający na 2. listopada jest odpowiednikiem pogańskich obrzędów – dziadów, jak również


Kolejnym przykładem ciągłej pamięci o zmarłych był obrzęd Dziadów, należący do typowych słowiańskich zwyczajów, wywodzący się z


Święto Wszystkich Świętych obchodzone 1 listopada, wprowadził Grzegorz IV w 834 roku, jednakże pierwsze obrzędy ku czci

• Obrzęd Dziadów
• Wierzenia XVI-XVIIw
• Rytuały
• Wzywanie dusz
• Kult zmarłych
• Zwyczaje Słowian
• Dziady
• Karmienie dusz
• Kościół katolicki