W tym niezwykłym czasie starano się zapewnić duchom przodków strawę i godziwy napój, a przede wszystkim ciepło ognisk. Podczas tej wyjątkowej nocy jedyną szansą dla zmarłych byli żywi, którzy mogli oddać duszom największą przysługę wskazując drogę do Nawii lub wypełniając ich życzenia. Przypomina to jedno z najważniejszych przesłań naszej wiary, które przypomina fakt, iż nie tylko duchy mogą oddać przysługę żywym, ale i żywi zagubionym duszom mogą wskazać drogę.

Kult zmarłych istniał od zawsze, a wiara w życie pośmiertne współistniała z życiem ludzkim na ziemi. Ludzie od samych początków posiadali przeświadczenie lub też wrodzony instynkt, że życie pozagrobowe istnieje. Święto Zmarłych, czyli dzień poświecony ich pamięci obchodzony był przez dawne ludy nawet kilka razy w roku, przy czym najważniejsze przypadało początkowo w okresie kwietniowym.

Współcześnie Święto Wszystkich Świętych obchodzone w pierwszy dzień listopada jest w Polsce dniem wolnym od pracy, co powoduje, że wielu ludzi przychodzi na cmentarze, aby zapalić znicze


Współczesne Dzień Zaduszny przypadający na 2. listopada jest odpowiednikiem pogańskich obrzędów – dziadów, jak również


Kolejnym przykładem ciągłej pamięci o zmarłych był obrzęd Dziadów, należący do typowych słowiańskich zwyczajów, wywodzący się z


Święto Wszystkich Świętych obchodzone 1 listopada, wprowadził Grzegorz IV w 834 roku, jednakże pierwsze obrzędy ku czci

• Obrzęd Dziadów
• Wierzenia XVI-XVIIw
• Rytuały
• Wzywanie dusz
• Kult zmarłych
• Zwyczaje Słowian
• Dziady
• Karmienie dusz
• Kościół katolicki