Kościół Katolicki próbował zaniechać praktykowania pogańskich obrządków, lecz było to nie możliwe z uwagi na siłę zakorzenionej tradycji i wiary w potrzebę kultu zmarłych. Wówczas jedynym, co Kościół mógł uczynić była przymusowa akceptacja święta jesiennego, ustalając je na konkretny dzień - 2 listopada. Szacunek i pamięć dla zmarłych była, bowiem szczególną cechą Słowian i ich rodzimych zwyczajów, dlatego też nie sposób było z nich zrezygnować.

Jednakże szczątki dawnych świąt przetrwały nawet do początków ubiegłego wieku. Jeszcze w latach 30. popularne było wypiekanie specjalnego pieczywa, które następnie rozdawano ubogim, jako podziękowanie za modlitwę i wspomnienie w intencji zmarłych. Bogaci gospodarze dla powodzenia i dobrobytu w swoich zagrodach przywozili całe wozy pieczywa, głównie bochnów chleba żytniego i pszennego na cmentarze w Dzień Zaduszny.

Współcześnie Święto Wszystkich Świętych obchodzone w pierwszy dzień listopada jest w Polsce dniem wolnym od pracy, co powoduje, że wielu ludzi przychodzi na cmentarze, aby zapalić znicze


Współczesne Dzień Zaduszny przypadający na 2. listopada jest odpowiednikiem pogańskich obrzędów – dziadów, jak również


Kolejnym przykładem ciągłej pamięci o zmarłych był obrzęd Dziadów, należący do typowych słowiańskich zwyczajów, wywodzący się z


Święto Wszystkich Świętych obchodzone 1 listopada, wprowadził Grzegorz IV w 834 roku, jednakże pierwsze obrzędy ku czci

• Obrzęd Dziadów
• Wierzenia XVI-XVIIw
• Rytuały
• Wzywanie dusz
• Kult zmarłych
• Zwyczaje Słowian
• Dziady
• Karmienie dusz
• Kościół katolicki