Chleby te rozdawali ubogim pod warunkiem konkretnych intencji, aby wspomnieli dana duszę i pomodlili się o jej zbawienie. Często wypraszano modlitwy za dusze opuszczone i zapomniane, wówczas nie wymieniano ani imienia, ani nazwiska, ale używano nazw zawodów lub wykonywanych zajęć.

Podobnie, jak w światach antycznych nasi przodkowie wierzyli, że pewna część zmarłych zazdrości żywym pozostawania na ziemi i cieszenia się ziemskim życiem. Aby zaniechać złości duchów wynikającej z zazdrości usiłowano ich przekupywać darami składanymi do grobów. Tak, więc świat duchów wkraczał w świat żywych na każdym kroku. "Dziady" zajmowały najświetniejszy kąt izby, chowały się w blacie stołu, domagając się dla siebie szacunku i tego, aby stale o nich pamiętać. Wówczas uderzenie pięścią w stół było uważane za rzecz gorszącą, a w razie zagrożenia lub złych przeczuć gospodarz stukał palcem w spód stołu, budząc w ten sposób czujność "dziadów" i prosząc je o ochronę przed nieszczęściami, aby bacznie czuwały w danym czasie.

Współcześnie Święto Wszystkich Świętych obchodzone w pierwszy dzień listopada jest w Polsce dniem wolnym od pracy, co powoduje, że wielu ludzi przychodzi na cmentarze, aby zapalić znicze


Współczesne Dzień Zaduszny przypadający na 2. listopada jest odpowiednikiem pogańskich obrzędów – dziadów, jak również


Kolejnym przykładem ciągłej pamięci o zmarłych był obrzęd Dziadów, należący do typowych słowiańskich zwyczajów, wywodzący się z


Święto Wszystkich Świętych obchodzone 1 listopada, wprowadził Grzegorz IV w 834 roku, jednakże pierwsze obrzędy ku czci

• Obrzęd Dziadów
• Wierzenia XVI-XVIIw
• Rytuały
• Wzywanie dusz
• Kult zmarłych
• Zwyczaje Słowian
• Dziady
• Karmienie dusz
• Kościół katolicki